Vroeger was een wielrenner een man van modder, eelt en zwijgen. Je reed tot je omviel, waste je benen met een schuursponsje en sprak pas na de finish. Liefst kort. Gevoelens waren voor de winter. Nu? Nu praat de renner. Over gevoel, over druk, over twijfel. Over de mentale klap na een val. Over identiteit, over veiligheid, over voeding en slaap. En ja, ook over maatschappelijke thema’s. Het roept een vraag op die schuurt: is de wielrenner van nu een beetje woke?
Naar origineel artikel van www.bicycling.nl
