Daar stond ik dan. Met mijn blauw met gele Cannondale CAAD3 uit de jaren negentig, die heerlijk lompe HeadShok-vering onder het stof. Omgebouwd tot reisfiets, tassen volgepakt. In the middle of nowhere , op een rotsachtige woestijnvlakte.Ik wilde een stuk afsnijden door het binnenland, waar kilometers lang alleen maar windmolens stonden. Het gebied was duidelijk afgesloten. Ik tilde mijn fiets toch in stukjes over het hek. Kortere route, dacht ik. Ik had nog één bidon over. Dat moest genoeg zijn. Mijn laatste reepje van het laatste tankstation was bijna op. Na uren fietsen was mijn voorraad op. En ik ook.
Naar origineel artikel van www.bicycling.nl
