Je hebt alles gedaan wat je kon. Nieuwe wielen, stuur op de laagste stand, benen geschoren (voor de aerodynamica, uiteraard). En toch sla je je beste gemiddelde er maar niet in. Misschien ligt het niet aan jou. Misschien ligt het aan de lucht. Nee, écht. De lucht om je heen is niet altijd dezelfde vijand. Soms is hij een dikke, zwoele rotsblok die je bij elke trap lacht om je inspanning. En soms is hij zo luchtig en meegaand dat je bijna vergeet te trappen. Het verschil tussen die twee toestanden kan je meerdere kilometers per uur schelen, zonder dat je een watt extra hebt geleverd.
Naar origineel artikel van www.bicycling.nl
