Je kunt een wielrenner veel aandoen. Een lekke band op 40 kilometer van huis. Regen in de afdaling. Een stokbrood dat uit de achterzak valt op de N307. Maar niets, echt niets, tast de psyche zo diep aan als het moment dat iemand je passeert zonder zichtbare moeite. Niet eens een Strava-segment. Gewoon iemand die even naast je komt rijden, een blik werpt, en dan rustig wegfietst. Terwijl jij al op 85 procent van je maximale hartslag zit. Dit is geen persoonlijke zwakte. Het is fysiologie, ego en wielertraditie samengevouwen tot één pijnlijk pakket.
Naar origineel artikel van www.bicycling.nl
