Voorbeschouwing: Wereldbeker Gavere 2022 | WielerFlits

Artikel van Wielerflits:Niels Bastiaens

De crossklassieker in Gavere krijgt weer wat het verdient: een plekje in de periode van het jaar waarin de cross het hardst leeft én een deelnemersveld om duimen en vingers bij af te likken. De grote drie krijgen een loodzwaar parcours voor de wielen geschoven in de eerste grote afspraak van de Kerstperiode. WielerFlits blikt vooruit.

Historie

Wie de cross in Gavere zegt, zegt in de eerste plaats Etienne Gevaert. De mede-oprichter van de Superprestige, die in de Gaverse deelgemeente Asper woont, moet na 46 succesvolle edities van zijn Gaverse cross samen met de Nova-vrienden, dit jaar voor het eerst de organisatie aan Flanders Classics laten. Het steeds grotere kostenplaatje en de garantie op een mooie datum en dito deelnemersveld noodzaakten de Nova-vrienden om hun toevlucht bij Flanders Classics en de wereldbeker te zoeken. Het einde van een tijdperk, maar hopelijk ook een mooi nieuw begin…

Over Gevaert en de het ontstaan van deze cross valt er heel wat vertellen. Gevaert werd op zijn dertiende blind, maar dat hield hem niet tegen om in de jaren zestig kinesitherapie te volgen. De Oost-Vlaming bracht dit in de praktijk door wielrenners te masseren. Benoni Beheyt en de broers Roger en Erik De Vlaeminck waren zijn bekendste klanten.

Met zijn ervaring als impresario en als eigenaar van een tentenbedrijf, beschikte Gevaert over voldoende kennis om een eigen veldrit uit de grond te stampen. Dat deed hij voor het eerst met de Nova-vrienden in 1978 in Asper, op een vlak en drassig parcours langs de Scheldemeersen. Veldrijden zoals we het in de jaren ’70 en ’80 kenden: met veel modder en slijk. Bekende winnaars van die eerste edities waren niet toevallig Albert Zweifel en Hennie Stamsnijder, maar ook sterke allrounders zoals de broers De Vlaeminck, Berten Van Damme en Roland Liboton.

De cross kende snel succes omdat naast de broers De Vlaeminck nog andere bekende wegrenners naar Asper afzakten. Onder andere Eddy, Willy en Walter Planckaert, Klaus-Peter Thaler en Ferdi Van Den Haute trokken extra toeschouwers naar den Donk. De deelname van de wegprofs resulteerde in 1983 – ter gelegenheid van de eerste Superprestigecross – zelfs in een aparte veldrit voor wegrenners, gewonnen door Adrie van der Poel. Ook wereldkampioen Guiseppe Saronni was van de partij en finishte als 21ste.

Uit het archief van Jean-Marie Schepens, auteur van ‘Blinde liefde voor de cross, 35 jaar veldrijden in Asper en Gavere’

1983 was een mijlpaal voor de cross. Voor die in Asper-Gavere, maar ook voor het veldrijden in het algemeen. Gevaert stampte, samen met de organisatoren van Overijse, Zillebeke en Diegem, een klassement uit de grond om zijn favoriete sport uit het slop te halen. De Superprestige was geboren en is vandaag nog steeds het oudste regelmatigheidscriterium. Toen met amper vier manches, vandaag met acht.

Zo’n tien jaar later volgde een nieuwe grote verandering, met de verhuis naar Kasteel Grenier. In 1993 staken Gevaert en zijn Nova-vrienden de Schelde over naar het militaire domein in Gavere, waar de veldrit vandaag nog steeds plaatsvindt. Het domein biedt niet enkel een prachtig kader, maar ook een parcours zonder artificiële hindernissen, met als extraatje een kasteel en een schitterend uitzicht tot over de Vlaamse Ardennen.

Het is bovendien een ideale loge voor ministers van Defensie en andere vips, die in dergelijk groten getale toestroomden dat de luxetenten van Gevaert meer dan welkom waren. De publiekstent was een trekker apart: niet alleen dj’s, maar ook populaire vedetten zoals Willy Sommers en Will Tura veroverden de harten van de crossfans tot uren na de aankomst!

Sven Nys won maar liefst negen keer in Gavere – foto: Cor Vos

Sportief is Kannibaal van Baal Sven Nys de man van de cross in Gavere, met maar liefst negen overwinningen tussen 2001 en 2013. Bij de dames, die in 2000 voor de eerste keer crosten op de Scheldeflanken, is Sanne Cant nog even recordhoudster met vier zeges. Extra nominaties zijn er voor Peter Van Santvliet en Ellen Van Loy. Twee Kempenaars die in Gavere de mooiste zege uit hun carrière boekten.

Laatste winnaars flag-be Gavere
Mannen
2022 (feb): flag-nl Lars van der Haar
2020: flag-gb Tom Pidcock
2019: flag-be Eli Iserbyt
2018: flag-nl Mathieu van der Poel
2017: flag-be Wout van Aert
2016: flag-nl Mathieu van der Poel
2015: flag-be Wout van Aert
2014: flag-be Klaas Vantornout
2013: flag-be Sven Nys
2012: flag-be Sven Nys

Vrouwen
2022 (feb): flag-nl Lucinda Brand
2020: flag-nl Lucinda Brand
2019: flag-nl Yara Kastelijn
2018: flag-it Alice Maria Arzuffi
2017: flag-be Ellen Van Loy
2016: flag-be Sanne Cant
2015: flag-be Sanne Cant
2014: flag-be Sanne Cant
2013: flag-be Sanne Cant
2012: flag-gb Nikki Harris


Vorig jaar

Superprestige veldrijden 2021-2022
Uitslag mannen – Manche 7 in Gavere

1. flag-nl Lars van der Haar (Baloise Trek Lions) in 59’08”
2. flag-be Eli Iserbyt (Pauwels Sauzen-Bingoal) op 1’08”
3. flag-be Toon Aerts (Baloise Trek Lions) op 1’40”
4. flag-be Michael Vanthourenhout (Pauwels Sauzen-Bingoal) op 1’45”
5. flag-be Daan Soete (Deschacht-Maes-Hens) op 2’16”


Superprestige veldrijden 2021-2022
Uitslag vrouwen – Manche 7 in Gavere

1. flag-nl Lucinda Brand (Baloise Trek Lions) in 46’33”
2. flag-nl Annemarie Worst (777) op 35”
3. flag-nl Denise Betsema (Pauwels Sauzen-Bingoal) op 51”
4. flag-gb Zoe Backstedt op 1’31”
5. flag-nl Aniek van Alphen (777) op 2’25”


Parcours

Een paar acrobatische afdalingen, gevolgd door een lange klimpartij. Dat is het recept voor het spektakel dat de veldritfan al jaren Gavere krijgt voorgeschoteld aan de flanken van de Schelde. Nu Flanders Classics de organisatie overneemt van de Nova-vrienden, die weliswaar nog de opbouw van het parcours verzorgen, gaat dit gepaard met enkele grondige wijzigingen.

“Je kan gerust stellen dat de zwaartegraad maal twee is gegaan”, stelt Sasja Gevaert, die met de Nova-vrienden het parcours opbouwde. “Neem daarbij de grondige regenval die we de afgelopen dagen in Gavere te verwerken kregen, en je kan al bijna gaan stellen dat de beste loper maandag wint. Het parcours is één grote modderpoel, maar we doen er alles aan om het berijdbaar te houden.”

Wijziging nummer één: de start- en aankomstzone. Die ligt nog altijd op de gekende dreef in Gavere, maar de passage op het asfalt is grondig ingekort. “De renners rijden nog half zo lang op de dreef, en nemen daarna de rechter- in plaats van de linkerkant van de rotonde. Via de gekende poort rijden ze in dalende lijn de fruitboomgaarden van Goemaere op.”

En ook de lusjes op de boomgaarden zijn hertekend. “Daar treffen de renners al voor de eerste keer de materiaalpost. Die ligt dus niet meer vlak na de zware klim, zoals vroeger. Verder zijn er enkele extra korte klimmetjes op het domein van Goemaere uitgetekend. Vroeger hadden we dat mooie beeld van de renners die van beneden naar boven kwamen gelopen; deze helling doen ze nu een drietal keer.”

Daarna komen we op bekend terrein. Via het paadje langs de vijver, draaien de renners rechts op naar de iconische, lange klim in het militaire domein van Gavere. Daar werd in het verleden vaak het verschil gemaakt, zowel al rijdend als al lopend. “Het grote verschil met vorig jaar, is dat het niet meteen via de materiaalpost richting aankomst gaat. Nu volgt er een extra lus, via de spectaculaire afdaling met het luchtkussen.” Die kennen we vooral van de val van Niels Albert in 2008, die er zijn milt scheurde. Sindsdien is de afdaling veiliger gemaakt met extra stootkussens.