Voorbeschouwing: Ronde van Vlaanderen 2022

Artikel van Wielerflits:Koen Middendorp

Vol verwachting klopt ons hart! Aankomende zondag staat ‘hij’ weer op het programma. Vlaanderens Mooiste. De Ronde. De Ronde van Vlaanderen. Het Vlaamse voorjaar komt dit weekend tot een climax met deze oerkoers voor Flandriens. Wie maakt zichzelf onsterfelijk door de 106e editie van De Hoogmis te winnen? We blikken uitgebreid vooruit!

Wat maakt de Ronde van Vlaanderen nu de Ronde van Vlaanderen? De Vlaamse schrijver Willie Verhegghe heeft er tientallen, zo niet honderden, gedichten aan gewijd. Over de kasseien van de Molenberg, Oude Kwaremont en Koppenberg zegt hij het volgende: “Hoofden van steen, kaal, verbaasd/weggezakt in de aarde als kleine doden/Met een grijnslach om de mond.” Het is volgens Verhegghe veel meer dan alleen een wielerkoers tussen punt A en B. “De Ronde van Vlaanderen, dat is poëzie. De schoonheid van het landschap, de Vlaamse Ardennen, dit is het mooiste hoekje van Vlaanderen. Zelfs als de zon niet schijnt.”

Ook voor Verhegghe was er een specifiek moment waarop hij werd verleid door de charmes van de Ronde van Vlaanderen. We moeten terug naar De Ronde van 1951, gewonnen door de onverzettelijke Italiaan Fiorenzo Magni. “Ik was vier. Ik voel heel duidelijk de hand van mijn vader. Daarachter komen de motorrijders in hun zwarte leren jacks. Voor mij zijn het duivels. Fiorenzo, ‘il leone delle Fiandre’, komt eraan. Hij is kaal en zit onder de modder. Ik zie nog hoe hij in de buurt van mijn huis komt. Uit zijn metalen bidon ontleen ik mijn liefde voor het wielrennen. Er is niets aan te doen. Daar zit poëzie in.”*

De Ronde van Vlaanderen is als een eeuwigdurend gedicht dat elk jaar wordt uitgebreid met een versje of twee.

De Vlamingen verzamelen zich massaal op de flanken van de Muur van Geraardsbergen – foto: Cor Vos

* Uit het boek De Klassiekers, samengesteld door Jacques Hennaux.


Historie

Met de gevleugelde uitspraak ‘Heeren, vertrekt’ begon op zondag 23 mei 1913 de allereerste editie van de Ronde van Vlaanderen. Het peloton, dat tegenwoordig uit om en nabij de tweehonderd renners bestaat, telde in 1913 slechts 37 coureurs. Deze dappere lieden begonnen op de Korenmarkt in Gent aan een tocht van 324 kilometer over slechte steenwegen richting de wielerbaan in Mariakerke. Ze werden tot het uiterste gedwongen, die dag, en de eersten bereikten pas na meer dan twaalf uur in het zadel de finish. De allereerste winnaar was niet geheel toevallig een lokale favoriet: de in Rekkem geboren Paul Deman.

Wat Paul Deman toen nog niet wist, is dat de wedstrijd in daaropvolgende decennia alsmaar populair werd en wist uit te groeien tot een van de grootste koersen op de wielerkalender. Zeker voor de renners met een voorliefde voor het stuiteren over slecht liggende kasseien. Het idee om een dergelijke wielerkoers te organiseren op Vlaamse bodem, kwam uit de koker van (sport)journalist Karel Van Wijnendaele. De geestelijk vader van de Ronde van Vlaanderen was met zijn nieuwe krant De Sportwereld op zoek naar hogere oplagecijfers en dus moest een heroïsche wedstrijd in Vlaanderen dienen als publiciteitsstunt.

Zelfs Eddy Merckx ziet af op de Koppenberg – foto: Cor Vos

Er is sindsdien veel veranderd. Zo trokken de renners in de begindagen van de Ronde niet tot nauwelijks over de Vlaamse hellingen. Kasseien waren er in overvloed, maar werden vaak ook weer uit het parcours gehaald, ook al omdat het landschap aardig was herschapen na de puinhopen van de Tweede Wereldoorlog. De organisatie kwam al snel tot het besef dat de koers meer spankracht nodig had. Men besloot buiten de gebaande paden te treden, op zoek naar spektakel.

En zo werd het zwaartepunt van de koers langzaam maar zeker verlegd naar de Vlaamse Ardennen. De Kluisberg, Kwaremont en Kruisberg waren de eerste scherprechters, maar in 1950 kwamen de verantwoordelijken ook met een nieuwe helling op de proppen: de Muur van Geraardsbergen. Twintig jaar later werd de kasseienklim richting het kapelletje een vast ankerpunt en zo een jaarlijks terugkerende scherprechter. In de jaren zeventig van de vorige eeuw trokken de renners ook voor het eerst naar de voet van de Oude Kwaremont en de nog altijd gevreesde Koppenberg. De puzzelstukjes vielen zo ineen.

Maar genoeg over de vroege geschiedenis van de Ronde van Vlaanderen en het parcours. Wie een blik werpt op de erelijst, ziet veel grote namen passeren. Maar wat ook meteen opvalt, is dat het niet evident is om een koers als de Ronde meerdere malen te winnen. Eddy Merckx won in zijn carrière zeven keer Milaan-San Remo, maar ‘slechts’ twee keer de Ronde van Vlaanderen. Zijn generatiegenoot en grote rivaal Roger De Vlaeminck won in zijn gloriejaren klassiekers bij de vleet, maar was slechts één keer de beste in zijn thuisklassieker. En daar was ook nog eens de diskwalificatie van Freddy Maertens voor nodig.

Johan Museeuw en Peter Van Petegem, twee toonaangevende figuren in de jaren negentig en nul – foto: Cor Vos

De Ronde van Vlaanderen is met andere woorden een verdraaid lastige koers om te winnen, maar Achiel Buysse (1940, 1941 en 1943), Fiorenzo Magni (1949, 1950 en 1951), Eric Leman (1970, 1972 en 1973), Johan Museeuw (1993, 1995 en 1998), Tom Boonen (2005, 2006 en 2012) en Fabian Cancellara (2010, 2013 en 2014) slaagden er wel in om deze monumentale klassieker tot drie keer toe op hun erelijst te plaatsen. Deze kampioenen zijn, tot op heden, de recordhouders. En dat zal ook nog wel een jaartje zo blijven: in het huidige peloton vinden we namelijk geen tweevoudige winnaars terug.

Als we nog eens goed kijken naar de erelijst, zien we maar liefst 69 Belgische vlaggetjes. Dat mag overigens geen verbazing wekken. De eerder genoemde Paul Deman was in 1913 de eerste Belgische triomfator, maar ook van de Ronde tout court. Philippe Gilbert is voorlopig de laatste Belg die als winnaar over de streep kwam, inmiddels alweer vijf jaar geleden. Nederland en Italië staan gedeeld tweede op de lijst. Beide landen wisten in al die jaren elf keer een winnaar af te leveren. Magni (3x), Dino Zandegu, Moreno Argentin, Gianni Bugno, Michele Bartoli, Gianluca Bortolami, Andrea Tafi, Alessandro Ballan en Alberto Bettiol zijn de Italianen op de erelijst.

Fabian Cancellara neemt in 2016 afscheid van het Vlaamse publiek – foto: Cor Vos

Wim van Est, Jo de Roo, Evert Dolman, Cees Bal, Jan Raas (in 1979 en 1983), Hennie Kuiper, Johan Lammerts, Adrie van der Poel, Niki Terpstra en Mathieu van der Poel zorgden voor Nederlands succes in Vlaanderen. Het is niet ondenkbeeldig dat we ook dit jaar weer een Nederlandse winnaar krijgen.

Laatste tien winnaars Ronde van Vlaanderen
2021: flag-dk Kasper Asgreen
2020: flag-nl Mathieu van der Poel
2019: flag-it Alberto Bettiol
2018: flag-nl Niki Terpstra
2017: flag-be Philippe Gilbert
2016: flag-sk Peter Sagan
2015: flag-no Alexander Kristoff
2014: flag-ch Fabian Cancellara
2013: flag-ch Fabian Cancellara
2012: flag-be Tom Boonen


Vorig jaar

Voor de 105e editie van de Ronde van Vlaanderen was veel weer bij het oude. Natuurlijk, voor de start en na de finish zagen we nog de nodige mondkapjes en er waren nog wel wat COVID-beperkende maatregelen, maar de koers werd wel weer in het voorjaar verreden. Een vreemde gewaarwording was wel dat er geen fans langs het parcours stonden, althans, toch niet op de bekende Vlaamse hellingen en kasseistroken. Corona was andermaal spelbreker. “Natuurlijk zou ik liever zien dat Wout van Aert en Mathieu van der Poel door een mensenzee de Oude Kwaremont zij aan zij naar boven rijden. Dat zal ook in 2021 helaas niet het geval zijn”, zei Tomas Van Den Spiegel, CEO van Flanders Classics, erover.

Na een sobere start in Antwerpen barstte de traditionele strijd om de vroege vlucht los. In een vlakke etappe van de Tour de France is de eerste de beste aanval vaak meteen raak, in Vlaanderen zijn de belangen groter en duurt het daardoor wat langer. Ook nu was het na diverse schermutselingen nog niet beklonken. De vlucht van de dag ontstond uiteindelijk in twee schuiven. Stefan Bissegger (EF Education-Nippo), Mathijs Paasschens (Bingoal Pauwels Sauces), Fabio Van den Bossche (Sport Vlaanderen-Baloise), Jelle Wallays (Cofidis) en Mathias Norsgaard (Movistar) reden na tien kilometer weg.

Nico Denz (Team DSM) en Hugo Houle (Astana-Premier Tech) maakten daarna nog de oversteek en zo konden we op een gegeven moment spreken van een kopgroep van zeven. Het peloton liet duidelijk begaan en zo kon het verschil oplopen tot maar liefst twaalf minuten. Intussen werden twee renners uit koers genomen vanwege een wel zeer opvallende reden: Otto Vergaerde en Yevgeniy Fedorov werden door de wedstrijdjury uit koers gehaald na een openlijke ruzie, waarbij geprobeerd werd elkaar van de fiets te rijden. Deceuninck-Quick-Step en Jumbo-Visma hadden er geen boodschap aan en bepaalden het tempo in het peloton.

De vroege vluchters, met op kop Nico Denz – foto: Cor Vos

Deceuninck-Quick-Step, voor een keer Elegant-Quick-Step genoemd, besloot op de Molenberg een eerste keer echt door te trekken. De sterrenformatie van Patrick Lefevere gaf hiermee een eerste signaal af, maar het kreeg geen vervolg. De voorsprong van de kopgroep was inmiddels, met nog goed tachtig kilometer te gaan, teruggelopen tot drie minuten. De nervositeit in het peloton nam duidelijk toe en dit leidde tot een massale valpartij, niet zo ver van de tweede passage van de Oude Kwaremont. Onder meer Julian Alaphilippe, Kasper Asgreen, Alexander Kristoff, Michael Matthews en Oliver Naesen waren erbij betrokken.

De meeste toppers slaagden erin om weer terug te keren, net voor een nieuwe passage van de Oude Kwaremont. Op deze klim werden wat plaagstootjes uitgedeeld, maar de koers brak pas volledig open op de Paterberg. Op deze smalle en lastige kasseiklim toonden Van der Poel en Asgreen zich de sterksten, Van Aert gaf daarentegen een iets mindere indruk. Het bleek een veeg teken voor de Belgische favoriet, want op de steilste stroken van de Koppenberg zag hij even alle kleuren van de regenboog in een poging om Van der Poel en Asgreen te volgen. Van Aert kromde echter de rug en was mee.

Van der Poel trekt vol door op de uitloper van de Oude Kwaremont – foto: Cor Vos

Het spel zat op de wagen en op de Taaienberg wisten Van der Poel, Van Aert, Asgreen, Alaphilippe en Dylan Teuns weg te rijden. De vijf kleppers reden naar de eerder ontsnapte Marco Haller toe en met deze zes renners begonnen we aan de Hotond. Op deze lange en vervelende asfaltklim zag Asgreen zijn moment gekomen. De hardrijder sprong weg uit het eerste groepje en kreeg het gezelschap van Van der Poel en Van Aert, daarachter verdedigde Alaphilippe de aanval van zijn Deense ploeggenoot. De overige favorieten, denk aan Sep Vanmarcke, Greg Van Avermaet en Dylan van Baarle, reden op dat moment al in geslagen positie.

Van der Poel, Van Aert en Asgreen: met deze drie matadoren trokken we naar de laatste passage van de Oude Kwaremont. Op deze helling leek er weinig te gebeuren, maar dat was buiten Van der Poel gerekend. De Nederlander wachtte speciaal op de uitloper van de Oude Kwaremont om zijn versnelling te plaatsen en die bleek te machtig voor Van Aert, die het hoofd moest buigen en op achtervolgen was aangewezen. Ook Asgreen moest zich binnenstebuiten trekken om Van der Poel te volgen, maar slaagde er richting de Paterberg, met een ultieme versnelling en op zijn tandvlees, in om de oversteek te maken.

En zo hadden we plots nog twee leiders in de 105e Ronde van Vlaanderen. Van der Poel en Asgreen trokken gezamenlijk over de Paterberg, de laatste klim van de dag, en wisten in de vlakke kilometers richting Oudenaarde uit de greep te blijven van de eerste achtervolgers. Titelverdediger Van der Poel leek vol vertrouwen en keek niet op van een extra kopbeurt, Asgreen leek daarentegen wat op economie te koersen. In de sprint op de Minderbroedersstraat koos Asgreen het wiel van de gedoodverfde favoriet Van der Poel, die net als in 2020 van kop af de spurt wilde regelen. Dit keer volgde er echter een andere uitkomst.

Kasper Asgreen schreeuwt het uit als winnaar van Vlaanderens Mooiste – foto: Cor Vos

Van der Poel ging op ruim 200 meter aan en leek af te stevenen op de winst en titelprolongatie, maar werd toch geklopt door een ijzersterke Asgreen. De coureur van Alpecin-Fenix probeerde nog wel een tweede keer aan te zetten, maar zat er volledig doorheen en moest het hoofd buigen. Asgreen wist zo een verder al uitstekend voorjaar, hij was eerder al de beste in de E3 Saxo Bank Classic, van nog meer glans te voorzien. Daarachter werd de taaie Greg Van Avermaet derde, na een gewonnen sprintje tegen Jasper Stuyven. Sep Vanmarcke werd vijfde, de Belgische hoop Van Aert ‘slechts’ zesde.

Uitslag Ronde van Vlaanderen 2021
1. flag-dk Kasper Asgreen (Deceuninck-Quick-Step)
2. flag-nl Mathieu van der Poel (Alpecin-Fenix)
3. flag-be Greg Van Avermaet (AG2R Citroën)
4. flag-be Jasper Stuyven (Trek-Segafredo)
5. flag-be Sep Vanmarcke (Israel Start-Up Nation)


Parcours

Aan het parcours van de Ronde van Vlaanderen is weinig gesleuteld in vergelijking met voorgaande jaren. Zo vertrekken de renners ook ditmaal weer vanuit Antwerpen, maar dat zal volgend jaar wel anders zijn. Vanaf dit jaar wordt, als startplaats voor de Ronde van Vlaanderen, voor een periode van zes jaar afgewisseld tussen Antwerpen (in 2022, ’24 en ’26) en Brugge (in 2023, ’25 en ’27). De cyclus begint dit jaar met Antwerpen en dus blijft alles nog even bij het oude. Op de Grote Markt van Antwerpen zal er een waar volksfeest losbarsten.

De organisatie heeft dit jaar maar weinig verrassingen in petto. Zo blijft de finale ongewijzigd. In de voorfinale gaan er wel enkele dingen op de schop. In vergelijking met vorig jaar ontbreken de Katteberg en de Eikenberg. Daar komt één nieuwe helling voor terug: de Achterberg. Deze helling in Leupegem is 1.500 meter lang, kent een gemiddelde hellingsgraad van 4,4% en heeft een uitschieter tot 14%. Deze Achterberg is de derde helling van de dag, als intermezzo tussen de Kortekeer en de Wolvenberg.

Maar eerst volgt er, na de start in Antwerpen, een lange vlakke aanloop van zo’n honderd kilometer langs bekende wielerplekken en -steden als Beveren, Sint-Niklaas, Dendermonde en Zottegem. In de eerste koersuren zien we tussen de renners vaak een hevig gevecht om in de vlucht van de dag te zitten. Met de kasseien van de Lippenhovestraat wordt de prefinale ingeluid, vrijwel meteen gevolgd door de slecht dokkerende stenen van de Paddestraat. Niet veel later staat ook de eerste helling van de dag op het programma.

Vorig jaar reed het peloton na de kasseien van de Paddestraat richting de Katteberg, maar nu draait men op alternatieve wijze de Schelde af, op weg naar de eerste passage van de Oude Kwaremont. Deze ruim twee kilometer lange kasseiklim zal later, in de diepe finale, nog een cruciale rol spelen in de strijd om de zege. De eerste beklimming van de Oude Kwaremont zal nu vooral aanvoelen als een eerste test op weg naar de prefinale, een eerste indicatie voor de renners hoe het nu is gesteld met de vorm.

De kans is klein dat het daarna weer stilvalt, gezien de snelle opeenvolging van Vlaamse kuitenbijters. In een straal van 35 kilometer volgen de Kortekeer, de Achterberg (in plaats van de Eikenberg), de kasseien van de Holleweg, de Wolvenberg, de kasseien van de Karel Martelstraat en Jagerij, de beklimming van de Molenberg, Marlboroughstraat, de Berendries en tot slot de Valkenberg. Na de top van de Valkenberg is het nog 88 kilometer tot de finish en de vraag is wie dan al de knuppel in het hoenderhok heeft gegooid.

Gilbert wordt naar voren geschreeuwd op de Oude Kwaremont – foto: Cor Vos

Met bijna tweehonderd kilometer in de benen kan de echte finale losbarsten. Of de grote favorieten voor de zege al hun kaarten op tafel willen gooien, is maar zeer de vraag, maar het is wel een ideaal moment voor de schaduwfavorieten om eens flink aan de boom te schudden. Dat kan zeker op Berg Ten Houte of de Kanarieberg, de volgende hellingen op het parcours. Eenmaal over de Kanarieberg gaat het voor de tweede keer naar de Oude Kwaremont en vervolgens de Paterberg. Een inmiddels onafscheidelijk duo in Vlaanderens Mooiste.

Na de eerste passage van de Paterberg zal de nervositeit een kookpunt bereiken, zeker als de renners in de verte de Koppenberg zien liggen. Het is en blijft een mythische klim vanwege zijn slecht liggende keien (al is het niet meer zo erg als in de jaren van Eddy Merckx en Roger De Vlaeminck) en een maximale hellingsgraad van 22%. Een kleine hapering kan leiden tot een opstopping, met alle gevolgen van dien. Het is echter ook een mooie klim om het verschil te maken.

Na de o zo gevreesde Koppenberg zal de koers niet meer stilvallen. Al vrij snel volgt de laatste vlakke kasseistrook van de dag met de 2.400 meter lange Mariaborrestraat, gevolgd door de Steenbeekdries en Taaienberg. Die laatste met kasseien bezaaide helling is onlosmakelijk verbonden met Tom Boonen. Na de Taaienberg gaat het in gestrekte draf naar de Kruisberg. Vanaf die klim is het nog ongeveer tien kilometer naar de laatste passage van de Oude Kwaremont.

Van der Poel en Asgreen zijn aan elkaar gewaagd op de Paterberg – foto: Cor Vos

Op deze ruim twee kilometer lange hindernis is het mogelijk om als sterkste man weg te rijden. Vraag dat maar aan Alberto Bettiol, die in de Ronde van 2019 verantwoordelijk was voor een dergelijk huzarenstukje. Na deze kuitenbijter rest enkel nog de Paterberg voor een laatste krachtsexplosie bergop. Op de Oude Kwaremont gaat het vooral om de pure macht, de Paterberg is vanwege zijn lengte van nog geen 400 meter veel meer een helling voor de explosieve lieden.

Eenmaal op de top van de Paterberg draaien de coureurs rechtsaf en beginnen ze aan de vlakke finale richting Oudenaarde. Een solist moet dan nog dertien kilometer afzien over relatief vlakke Vlaamse wegen. Op dit stuk kan een achtervolgende groep nog samenwerken en ligt een hergroepering altijd op de loer. Als de koploper eenmaal de brede Minderbroedersstraat opdraait, ziet hij de verlossende eindstreep liggen.

Zondag 3 april, Ronde van Vlaanderen: Antwerpen – Oudenaarde (272,5 km)
Start: 10.00 uur in Antwerpen
Finish: omstreeks 16.30 uur in Oudenaarde

Alle hindernissen in de Ronde van Vlaanderen 2022

Beklimmingen
1. Oude Kwaremont (2.200 meter aan 4%) – Omstreeks 13.25 uur
2. Kortekeer (1.000 meter aan 6,2%)
3. Achterberg (1.500 meter aan 4,4%)
4. Wolvenberg (645 meter aan 7,9%)
5. Molenberg (463 meter aan 7%)
6. Marlboroughstraat (2.000 meter aan 3%)
7. Berendries (940 meter aan 7%)
8. Valkenberg (540 meter aan 8,1%)
9. Berg Ten Houte (1.100 meter aan 6%)
10. Kanarieberg (1.000 meter aan 7,7%)

11. Oude Kwaremont (2.200 meter aan 4%) – Omstreeks 15.15 uur
12. Paterberg (360 meter aan 12,9%)
13. Koppenberg (600 meter aan 11,6%) – Omstreeks 15.30 uur
14. Steenbeekdries (700 meter aan 5,3%)
15. Taaienberg (530 meter aan 6,6%)
16. Kruisberg/Hotond (2.500 meter aan 5%)
17. Oude Kwaremont (2.200 meter aan 4%) – Omstreeks 16.05 uur
18. Paterberg (360 meter aan 12,9%) – Omstreeks 16.10 uur

Kasseistroken
1. Lippenhovestraat (1.300 meter)
2. Paddestraat (1.500 meter)
3. Holleweg (1.500 meter)
4. Kerkgate (2.500 meter)
5. Jagerij (800 meter)
6. Mariaborrestraat (2.400 meter)
7. Stationsberg (600 meter)


Favorieten

Wat we nu eigenlijk hebben geleerd van de voorbije kasseiklassiekers? Dat de mannen van Jumbo-Visma er momenteel met kop en schouders bovenuit steken. Dat kwam in de E3 Saxo Bank Classic perfect tot uiting: Wout van Aert en Christophe Laporte reden er zonder pardon weg van de tegenstand en kwamen gebroederlijk over de finish. Ook in Gent-Wevelgem werd de koers voor een groot deel bepaald door de geel-zwarte formatie, al stak de inmiddels veelbesproken Eritreeër Biniam Girmay een stokje voor de plannen van de Nederlandse formatie door er met de zege vandoor te gaan.

Het moge duidelijk zijn dat Jumbo-Visma de koers zal (moeten) dragen, aankomende zondag in de Ronde van Vlaanderen. Dit wil echter niet zeggen dat de ploeg zijn kopman Van Aert, of schaduwfavorieten als Laporte of Tiesj Benoot, ook zomaar even naar de zege zal piloteren. In vergelijking met de E3 en Gent-Wevelgem staan er namelijk nog twee kleppers aan de start, gebrand op de overwinning: Mathieu van der Poel en Tadej Pogačar. Het zal voor een compleet andere koersdynamiek zorgen.

Van Aert zal het in De Ronde moeten opnemen tegen zijn grote rivaal. Zijn sportieve Nemesis. Mathieu van der Poel heeft een atypische voorbereiding achter de rug richting de belangrijkste voorjaarsklassiekers. De coureur van Alpecin-Fenix moest wegens hardnekkige rugproblemen zijn seizoenstart uitstellen en reed pas in Milaan-San Remo zijn eerste wedstrijdkilometers. Dit belette MVDP echter niet om meteen mee te doen voor de overwinning: met een derde plaats in San Remo begon hij met een sportieve knaller aan zijn wegcampagne. Van der Poel bleek al over de juiste basis te beschikken, vervolgens was het zaak om koershardheid op te doen.

Mathieu van der Poel – foto: Cor Vos

Het verklaart de keuze van de 27-jarige Nederlander om de Settimana Internazionale Coppi e Bartali te betwisten, in plaats van de E3 en Gent-Wevelgem. Van der Poel wist in Italië, in de luwte, zijn vorm nog wat verder aan te scherpen. Resultaten waren ondergeschikt, het proces stond voorop. Zo testte Van der Poel een aantal keren zijn benen door van ver aan te gaan, zoals in de etappe naar Montecatini. Na een halve dag in de aanval werd hij in het zicht van de haven ingerekend, maar wist hij vervolgens nog wel doodleuk de sprint te winnen van een uitgedund peloton en zo zijn eerste zege van 2022 te boeken.

Van der Poel lijkt met andere woorden klaar voor de heilige voorjaarsweken, met als eerste échte ‘tussenstop’ de Ronde van Vlaanderen. Volgens zijn ploegleider Christoph Roodhooft is de oud-winnaar van Vlaanderens Mooiste nog niet “top-top-top”, maar diezelfde Roodhooft acht Van der Poel niettemin in staat om de Ronde van Vlaanderen voor een tweede keer te winnen. Woensdag dokkerde hij in Dwars Door Vlaanderen voor het eerst dit jaar in competitie over kasseien. MVDP begon er vroeg aan, maar kwam pas diep in de finale (noodgedwongen) uit zijn kot om verschillende uitvalspogingen te niet te doen. Finaal belandde hij met Benoot in de finishstraat, waarna de 27-jarige Nederlander de klus relatief eenvoudig klaarde in de sprint.

De generale repetitie voor zondag verliep met andere woorden crescendo. Met Michael Gogl, Jasper Philipsen, Gianni Vermeersch (vorig jaar nog zevende in De Ronde) en Silvan Dillier beschikt Van der Poel ook nog eens over een zeer solide ploeg, al moeten ze op papier wel onderdoen voor het blok van Jumbo-Visma.

Wout van Aert en Christophe Laporte – foto: Cor Vos

En wie Jumbo-Visma zegt, zegt Wout van Aert. De Belgische kampioen staat zondag als topfavoriet aan de start van de Ronde van Vlaanderen. Dat kan ook niet anders na zijn demonstraties in de voorbije kasseikoersen. Van Aert begon het jaar met een knappe solozege in Omloop Het Nieuwsblad en won een week voor De Ronde op overtuigende wijze de E3 Saxo Bank Classic. De kopman van Jumbo-Visma heeft kortom al twee (semi)klassiekers op zak en kan met minder druk afreizen naar Antwerpen, al zijn de verwachtingen alsnog hooggespannen. Van Aert zit namelijk met twee koersen in zijn hoofd: Vlaanderen en Parijs-Roubaix. Bovendien: nog nooit lukte het iemand om De Omloop en De Ronde in hetzelfde voorjaar te winnen.

Van Aert maakt zich op voor zijn vijfde Ronde-deelname en hoopt dit jaar dan eindelijk de Ronde van Vlaanderen te winnen. Hij was er in het verleden al dicht bij: in 2020 kwam hij een banddikte tekort voor eeuwige roem in Vlaanderen. Dit jaar moet het dan gebeuren en de randvoorwaarden zijn er: Van Aert is in topvorm en hij beschikt ook nog eens over de sterkste ploeg. Nieuwkomers Christophe Laporte en Tiesj Benoot hebben hun waarde al ruimschoots bewezen en met Mike Teunissen, Nathan Van Hooydonck, Edoardo Affini en Pascal Eenkhoorn is de formatie ook erg sterk in de breedte. Benoot opende in de meeste wedstrijden tot nu toe steeds de finale, maar zonder Van Aert en Laporte werd hij toch zelf ook tweede in Dwars Door Vlaanderen.

Van Aert zal normaal gesproken altijd als kopman worden uitgespeeld, maar in een koers als de Ronde van Vlaanderen kan er van alles gebeuren en dus is het als ploeg belangrijk om op tijd te schakelen. Er is ook een scenario te bedenken waarin Van Aert als topfavoriet wordt geneutraliseerd en vooral als bliksemafleider zal fungeren, een bliksemafleider voor Christophe Laporte. Want vergis u niet, ook de Fransman heeft de voorbije weken laten zien, als nummer twee van de E3 én Gent-Wevelgem, dat hij het in zich heeft om een grote klassieker te winnen. Wellicht staan zondag alle sterren goed voor Laporte.

De Fransman is in ieder geval niet te onderschatten. Hij beleefde namelijk in Kuurne-Brussel-Kuurne zijn seizoensouverture, maar zijn achtste plek aldaar beschrijft niet zijn hele verhaal. Als de snelle man van Jumbo-Visma aldaar niet te veel gokt in de laatste kilometer, dan kan hij daar ook voor winst sprinten. Desalniettemin heeft Laporte zich bewezen. Vergeet ook niet dat hij vorig jaar meezat in de groep met onder meer Sep Vanmarcke en Van Aert, die spurtten om de vijfde plek. Toen zat er weliswaar niet veel meer op bij Laporte (toen nog in het shirt van Cofidis), maar hij lijkt nu stukken beter dan twaalf maanden geleden.

Tadej Pogačar – foto: Cor Vos

Is het gerechtvaardigd om voor de start van De Ronde te spreken van ‘de Grote Drie’? Wout van Aert en Mathieu van der Poel hebben zich al ruimschoots bewezen in het Vlaamse werk, voor Tadej Pogačar is het zijn eerste Ronde van Vlaanderen. De Sloveen won dit jaar vrijwel elke koers waar hij aan het vertrek stond, maar dat wil niet zeggen dat hij ook in Vlaanderen wel even fietsles komt geven. De tweevoudige Tourwinnaar is nog altijd een beginneling op kasseien, al werd hij in 2018 vijftiende in de beloftenversie van de Ronde van Vlaanderen. Maar om hem dan meteen in een adem te noemen met Van der Poel en Van Aert…

En toch doen we er goed aan om Pogačar in het rijtje met topfavorieten te plaatsen, gezien zijn intrinsieke talent, stuurmanskunsten, leergierigheid, onverzettelijkheid en winnaarsmentaliteit. In Milaan-San Remo was hij als pure klimmer ook niet in het voordeel, maar wist hij de zwaardere klassiekerrenners wel tot het uiterste te drijven op de Poggio. De Ronde is als wedstrijd nog selectiever en dit speelt een renner als Pogačar alleen maar in de kaart. Wel zal hij zich beter moeten positioneren, wat dat kostte hem de kop in Dwars Door Vlaanderen. Hij bleek daarna ook mens, want in z’n dooie eentje kon hij het gat met het groepje-Van der Poel niet dichten. Toch herpakte hij zich en werd hij in de achtergrond toch nog tiende.

We verwachten hem dan ook op de voorposten, al kan een gebrek een ervaring hem wellicht nekken op de kritieke momenten. Gelukkig voor Pogačar kan hij in Vlaanderen rekenen op enkele ervaren ploeggenoten die het klappen van de zweep kennen. Dan denken we spontaan aan Matteo Trentin, die we normaal ook noteren voor een goede uitslag, en Fernando Gaviria. De rappe Italiaan was in de eerste maanden van het seizoen ook uitstekend op dreef, maar heeft sinds zijn valpartij in Parijs-Nice moeite om zijn oude niveau te halen.

Kasper Asgreen – foto: Cor Vos

Jumbo-Visma zwaait momenteel de scepter in de voorjaarsklassiekers, maar daarvoor was Quick-Step Alpha Vinyl de toonaangevende ploeg in het klassieke werk. De kaarten zijn echter opnieuw geschud en voorlopig komt de sterrenformatie van Patrick Lefevere er niet aan te pas. Fabio Jakobsen wist met een zege in Kuurne-Brussel-Kuurne nog wel wat te verbloemen, maar wat opvalt is dat Quick-Step in de breedte wordt weggereden door Jumbo-Visma. Ja, er is ziekte en er is pech. Maar het lijkt er toch vooral op dat Lefevere te laat heeft doorgeselecteerd in zijn ploeg. Quick-Step is tot op heden vrijwel onzichtbaar.

Toch kan de formatie zich vasthouden aan enkele lichtpuntjes. Kasper Asgreen, de man die vorig jaar de Ronde van Vlaanderen wist te winnen, koerst namelijk wel gewoon op niveau. De sterke Deen werd knap derde in Strade Bianche en was in de E3 en Gent-Wevelgem ook mee op de momenten dat er gekoerst werd. Asgreen moet voorlopig ook passen onder de verstikkende dominantie van Jumbo-Visma, maar dat wil niet zeggen dat hij zondag ook kansloos is voor de zege. In een koers als de Ronde van Vlaanderen draait het ook om ervaring en taaiheid en dat heeft 27-jarige Asgreen in overvloed.

De vraag is wel of de andere renners van de Quick-Step-roedel de opperwolf zo lang mogelijk kunnen bijstaan. Yves Lampaert is op de weg terug na een bijholteontsteking, maar de Belg verwacht pas in Parijs-Roubaix weer zijn topvorm te benaderen. Florian Sénéchal was in de laatste koersen wel op de afspraak, maar kende pech en kwam ook nog eens hard ten val in Gent-Wevelgem. De pechduivel reed de laatste weken ook mee met Davide Ballerini en bij de inmiddels 36-jarige Zdeněk Štybar beginnen de jaren toch echt te tellen. Of slaagt de Tsjech er toch in om op het juiste moment te pieken? In Dwars Door Vlaanderen leek hij er bij tijd en wijle toch door te komen.

Julian Alaphilippe – foto: Cor Vos

En dan hebben we nog Julian Alaphilippe, die mogelijk als ultieme joker aan de start zal verschijnen van de Ronde. De Franse wereldkampioen zou aanvankelijk helemaal niet deelnemen, maar Alaphilippe werd eerder deze week gespot op het parcours in het bijzijn van Asgreen. De vraag is alleen of hij bij een eventuele deelname ook in de vorm verkeert om een rol van betekenis te spelen in de finale. Dat Alaphilippe over de kwaliteiten beschikt om te schitteren in Vlaanderen, staat buiten kijf. Maar is hij alweer volledig hersteld van zijn coronabesmetting? Zondag weten we meer, maar we mogen altijd wat verwachten van een dergelijke klasbak – ook al waren zijn resultaten tot op heden nog niet heel indrukwekkend.

Er zijn maar weinig renners die met Van Aert en Van der Poel naar de streep kunnen rijden. Anticiperen is dus het toverwoord en dat zullen Stefan Küng en Matej Mohorič wel in hun oren hebben geknoopt. De voor Groupama-FDJ uitkomende Zwitser was al derde in de E3 en ook in Dwars Door Vlaanderen (zesde) was hij niet bang om mee de koers te maken. Die optredens zullen hem hebben gesterkt in zijn overtuiging dat hij een koers als de Ronde van Vlaanderen kan winnen. Dat is ook nodig, want verder dan een 41ste plek (2017) kwam hij in zes eerder deelnames niet. Vorig jaar dwarsboomde een val hem nog.

Matej Mohorič en Stefan Küng – foto: Cor Vos

Mohorič heeft al een monumentale zege op zak. De Sloveen van Bahrain Victorious was de beste in Milaan-San Remo. Hij kan de eerste renner sinds Eddy Merckx (in 1975) worden die in een jaar tijd Milaan-San Remo en de Ronde van Vlaanderen wint. Een mooi streven om naartoe te werken, maar ondenkbaar is het allerminst. De superdaler lijkt zijn beste vorm ooit te pakken te hebben en zette zijn sterke lijn na La Primavera voort. Hij werd namelijk vierde in de E3, die toch geldt als de mini-Ronde van Vlaanderen. In Gent-Wevelgem plakte hij daar nog een negende plek aan vast.

Trek-Segafredo brengt ook een zeer sterke ploeg aan de start van De Ronde, met Mads Pedersen en Jasper Stuyven als potentiële afmakers. Pedersen zit al maanden met de Ronde van Vlaanderen in zijn hoofd en liet in aanloop naar De Hoogmis mooie dingen zien. In 2018 werd hij, als 22-jarig broekie, al tweede in deze koers. De Deense wereldkampioen van 2019 is intussen vier jaar verder en lijkt beter dan ooit. Hij wisselt echter topresultaten (zesde in San Remo, zevende in Gent-Wevelgem) af met slechte dagen. Zowel in de E3 als in Dwars Door Vlaanderen kwam hij in het stuk niet voor. Is dat echt, of was dat verstoppertje spelen?

Stuyven kende zeker geen ideale aanloop naar de heilige Vlaamse wielerweek, de Leuvenaar had last van buikgriep, maar deed in Gent-Wevelgem weer nadrukkelijk mee om de zege. Stuyven schaamde zich na afloop voor zijn vierde stek, maar het kan wel een goede opmaat zijn richting Vlaanderen.

Tom Pidcock – foto: Cor Vos

Met Dylan van Baarle (INEOS Grenadiers) en Anthony Turgis (TotalEnergies) zijn er ook nog twee schaduwfavorieten. De Nederlander lijkt nog niet de topvorm van vorig jaar te hebben, maar behoorde in de E3 Saxo Bank Classic en Gent-Wevelgem wel tot de beteren in koers. Dat belooft voor zondag, al moet Van Baarle het wel hebben van een solo. Turgis, de nummer twee van Milaan-San Remo, kan wat meer gokken op zijn sprint, maar doet er toch ook verstandig aan om te anticiperen vooraleer grote kanonnen als Van Aert, Van der Poel en wellicht ook Pogačar zich met de debatten gaan bemoeien.

Maar na Dwars Door Vlaanderen moeten we daar wellicht toch ook nog een vierde topper bijplaatsen. Tom Pidcock kampte half maart nog met maagproblemen, maar is de laatste week plots uit de dood herrezen. De 22-jarige wereldkampioen veldrijden én olympisch kampioen mountainbiken testte zich in de voorfinale van Gent-Wevelgem nog zonder succes. Maar in Dwars Door Vlaanderen was het de kleine Brit die de uiteindelijke kopgroep op Berg Ten Houte deed vormen. In de finale was hij bijzonder bedrijvig en leek hij met veel panache te koersen. Hij werd uiteindelijk derde, maar neemt wel een tas vol hernieuwd vertrouwen mee naar Antwerpen.

Er staan nog meer sterke blokken aan de start. BikeExchange-Jayco rekent op Michael Matthews, die ziek moest opgeven in de Ronde van Catalonië, Luke Durbridge en Luka Mezgec. INEOS Grenadiers kan, naast Van Baarle, ook de nog altijd Ethan Hayter en Jhonatan Narváez uitspelen. De Ecuadoraan is dit voorjaar een van de smaakmakers. Opvallend: ze laten Ben Turner thuis, die juist aan een heel constante reeks wedstrijden bezig was. Oud-winnaar Alberto Bettiol voert EF Education-EasyPost aan. De Amerikaanse formatie heeft met Jonas Rutsch, Stefan Bissegger, Sebastian Langeveld en Michael Valgren nog meer ijzers in het vuur. BORA-hansgrohe rekent op Nils Politt, die in Dwars Door Vlaanderen voor de vroege vlucht koos, warempel overleefde en zo als vijfde eindigde.

Victor Campenaerts – foto: Cor Vos

Intermarché-Wanty-Gobert zal het in de Ronde van Vlaanderen moeten doen zonder goudhaantje Biniam Girmay. De winnaar van Gent-Wevelgem is inmiddels weer in zijn thuisland Eritrea (waar hij overigens groots werd onthaald) om zich daar optimaal voor te bereiden op de Giro d’Italia. Het is aan Alexander Kristoff (winnaar in 2015), Andrea Pasqualon, Adrien Petit en Taco van der Hoorn om dit verlies op te vangen. Vooral de sterke Noor is altijd op de afspraak tijdens De Ronde. Naast zijn overwinning werd hij ook twee keer derde, twee keer vierde en twee keer vijfde. Zijn vorm belooft weer zo’n topresultaat.

Die andere Belgische ploeg, Lotto Soudal, zal het zonder echte afmaker moeten hebben van de aanval. Victor Campenaerts bewijst al heel het voorjaar over een heel deftig niveau te beschikken en kan mogelijk verrassen. Hij werd al vijfde in De Omloop, zesde in Le Samyn en vierde in Dwars Door Vlaanderen. Verder lijkt het daar te moeten komen van Tim Wellensen Brent Van Moer zijn de aangewezen renners om de koers te doen ontploffen, Florian Vermeersch kan zich wat meer wegstoppen, maar hij kwam nog twee keer ten val in Dwars Door Vlaanderen.

Astana Qazaqstan is door het wegvallen van kopman Alexey Lutsenko, de Kazach brak een week geleden op training zijn sleutelbeen, wat onthoofd. Het zal nu vooral moeten komen van Gianni Moscon, vergeefs op zoek naar zijn beste vorm, en Vincenzo Nibali, die toch ook wel zijn beste tijd heeft gehad. Dat is helaas ook de conclusie als we het hebben over John Degenkolb (Team DSM), Niki Terpstra (TotalEnergies) en Jakob Fuglsang (Israel-Premier Tech). Sep Vanmarcke en Bob Jungels koersen momenteel ook onder hun niveau, maar kunnen het excuus inroepen dat ze op de weg terug zijn na een langere periode van ziekte.

Sep Vanmarcke – foto: Cor Vos

Tot slot is het afwachten wat de twee kopmannen van AG2R Citroën, Oliver Naesen en Greg Van Avermaet, in dit veld kunnen bewerkstelligen. Van Avermaet werd dit jaar al derde in Omloop Het Nieuwsblad en reed zeker geen onverdienstelijke Gent-Wevelgem en Dwars Door Vlaanderen, maar in zijn hoogtijdagen hoorde de klassiekerspecialist altijd bij de beteren in het voorjaar. Naesen was vierde in de Omloop, maar werd ziek in Parijs-Nice en sindsdien loopt het allemaal niet meer zo crescendo. In Dwars Door Vlaanderen viel hij hard en gaf hij op. Naesen is een vraagteken.

De volgende namen willen we u ook niet onthouden: Rasmus Tiller (Uno-X), Dylan Teuns (Bahrain Victorious), Iván García en Alex Aranburu (Movistar) en Quinn Simmons (Trek-Segafredo). En Søren Kragh Andersen dan? De Deen van Team DSM, een van de hoofdrolspelers in Milaan-San Remo en Gent-Wevelgem, heeft in samenspraak met de ploeg besloten om de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix te skippen. Kragh Andersen richt zich dit jaar eens op de aankomende heuvelklassiekers. Peter Sagan is er ook niet bij: de winnaar van 2016 kampt met een vormcrisis en voelt zich niet klaar voor een koers als de Ronde van Vlaanderen.


Favorieten volgens WielerFlits
**** Wout van Aert
*** Mathieu van der Poel, Christophe Laporte
** Kasper Asgreen, Tadej Pogačar, Stefan Küng
* Tom Pidcock, Matej Mohorič, Mads Pedersen, Dylan van Baarle

Website organisatie
Deelnemerslijst


Weer en TV

Na het droge, aangename voorjaarsweer van de voorbije weken is het zondag wat koeler. Bovendien kunnen er in de omgeving van Antwerpen en Oudenaarde enkele buien vallen. Het wordt maximaal tien graden. Met windkracht twee á drie waait het niet extreem hard. De Ronde van Vlaanderen is van bij de start live te volgen via Sporza (vanaf 9.15 uur op Eén) en de Eurosport Player. Eurosport 1 schakelt in om 11.00 uur en de NOS begint nog wat later. Kun je niet kijken? Geen probleem. WielerFlits voorziet je in een liveblog, waardoor je geen moment hoeft te missen.




Lees verder op Wielerflits.nl

Deel dit nieuws :