EK wielrennen 2022: Voorbeschouwing individuele tijdrit vrouwen

Artikel van Wielerflits:Tim de Vries

Voor de zevende keer gaan de grootste tijdritkanonnen van het Europese continent de strijd met elkaar aan. Inzet? De Europese sterrentrui. Vorig jaar werd deze voor het eerst in de prille geschiedenis van de continentale titelstrijd voor eliterensters niet door een Nederlandse gewonnen. Kan Marlen Reusser deze trui behouden of verwisselt het kleinood weer van eigenaar? WielerFlits kijkt vooruit.

Historie

Vanaf 1995 vinden er jaarlijks Europese wegkampioenschappen plaats, voor mannen en vrouwen. Twee jaar later worden ook de eerste truien verdeeld na een tijdrit, zij het dat die truien enkel voor junioren en beloften zijn bestemd. Pas in 2016 werden de elites aan het programma toegevoegd. In en om het Franse Plumelec mochten de elitevrouwen uiteindelijk voor het eerst strijden om de Europese kampioenstrui.

De fanclub van Ellen van Dijk zakte vol goede moed af naar het Bretonse land. En niet onterecht: Van Dijk snelde met achttien seconden voorsprong op landgenote Anna van der Breggen naar de titel. Opvallend: de toen nog Russische Olga Zabelinskaya – half mens, half brommer – reed naar het brons. Ze is voor zover wij weten de enige die er ooit in is geslaagd om de continentale tijdrittitel te grijpen op twee continenten. In 2019 werd zij namelijk Aziatisch kampioene tegen de klok in Oezbekistan, haar nieuwe thuisland.

Blije Van Dijk, blije fanclub – foto: Cor Vos

In 2017 was Denemarken uitverkoren om de titelstrijd te organiseren, maar de kampioenstrui verwisselde niet van eigenaresse. Het was in Herning opnieuw Van Dijk die het haalde. Ditmaal was het Ann-Sophie Duyck die dichtst bij haar in de buurt kwam, al werd de Belgische nummer twee toch al bijna op een minuut gereden. Van der Breggen sleepte wederom een medaille in de wacht: brons.

Een jaar later werden de titels verdeeld in Glasgow. Het werd een herhaling van het scenario van Plumelec, al scheelde het in Glasgow wel bijzonder weinig tussen de twee hardrijdsters. Aan de meet was het verschil tussen goud en zilver twee luttele seconden, in het voordeel van Van Dijk. In 2019 snelde ze in Alkmaar naar haar vierde en voorlopig laatste Europese titel tegen de klok. De Duitse Lisa Klein moest een halve minuut toegeven en Lucinda Brand werd op 52 seconden gereden.

Pas in 2020 slaagde iemand erin om de hegemonie van Van Dijk te verbreken. In het malle coronaseizoen ging het goud op overtuigende wijze naar Anna van der Breggen, wier lijf voor het achtbaanachtige parcours rond Plouay leek te zijn gemaakt. Achter de teleurgestelde Van Dijk werd Marlen Reusser derde. Een jaar later zou zij zelfs iedereen naar de kroon steken…

foto: Cor Vos

Laatste winnaressen EK tijdrijden
2021: flag-ch Marlen Reusser
2020: flag-nl Anna van der Breggen
2019: flag-nl Ellen van Dijk
2018: flag-nl Ellen van Dijk
2017: flag-nl Ellen van Dijk
2016: flag-nl Ellen van Dijk


Vorig jaar

Na vijf achtereenvolgende Nederlandse overwinningen op het EK tegen de klok werd het wel eens tijd voor een gouden medaille voor een ander land. Tenminste, als het aan Marlen Reusser lag. De Zwitserse, die een dikke maand eerder het zilver won op de olympische tijdrit, zag kansen op het biljartvlakke parcours in en om Trento. En terecht, zo zou later blijken.

De eerste richttijd in de 22,4 kilometer vlakke chronoproef kwam van Lisa Klein. De Duitse zette bij het tussenpunt (13.52 minuut) en aan de finish (28.35 minuut) de snelste tijd neer. Maar bij de tussentijd werd al duidelijk dat de Duitse zich niet al te veel illusies hoefde te maken. Reusser was aan het meetpunt al 35 seconden sneller dan de Duitse.

En de Zwitserse bleef maar gas geven. Op de terugweg naar Trento wist Reusser zelfs Lisa Brennauer (een minuut eerder gestart) en Vittoria Bussi (twee minuten eerder gestart) in te halen. Met een gemiddelde van 49,3 kilometer per uur klokte ze na 27 minuten en 12 seconden af. Daarna was het wachten geblazen.

De enige die nog in de buurt van de Zwitserse stoomlocomotief kon komen, was Ellen van Dijk. Maar zelfs de viervoudige Europese kampioene moest haar meerdere erkennen in Reusser, die haar eerste Europese sterrentrui in ontvangst mocht nemen. Met een achterstand van twintig seconden moest Van Dijk voor het tweede opeenvolgende jaar genoegen nemen met zilver, terwijl Brennauer nog het brons pakte.

foto: Cor Vos

Uitslag EK tijdrijden voor vrouwen 2021
1. flag-ch Marlen Reusser in 27m13s
2. flag-nl Ellen van Dijk op 19s
3. flag-de Lisa Brennauer op 1m2s
4. flag-de Lisa Klein op 1m22s
5. flag-nl Riejanne Markus op 1m43s


Parcours

Fürstenfeldbruck, een plaatsje op een goede 25 à 40 kilometer ten westen van München, is het decor van de strijd om de Europese trui in het tijdrijden. Het stadje, waar iets meer dan 30.000 mensen wonen, is gezegend met de rivier Amper als levensader en een fraai voormalig Cisterciënzerklooster als belangrijkste toeristische attractie. Helemaal oogstrelend is de barokke Maria-Hemelvaartkerk, waarvoor het startpodium zal staan.

Het noorden van de stad heeft ook een vliegveld. De Luftwaffe had het voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog in gebruik. En alsof dat niet erg genoeg is: bijna op de kop af vijftig jaar geleden vond hier het bloedbad van München plaats. Wat zich hier op 6 september 1972 heeft afgespeeld, is een van de meest zwarte bladzijden in de olympische geschiedenis. De afschuwelijke gebeurtenis zal ook als een schaduw over deze tijdrit hangen.

Veel bruggetjes kunnen worden gemaakt, met dit drama in ons achterhoofd is het onmogelijk dit goed te doen. Het moet echter toch om u op de hoogte te stellen van het parcours. Vanaf het kloosterterrein gaat het vrijwel direct even pittig omhoog. Eerst een goede kilometer aan om en nabij 5,5% gemiddeld, daarna een kort stukje dalen om vervolgens nog eens zo’n dertig meter te klimmen. Klinkt als een heerlijk stuk om je vroeg in de tijdrit al lekker op te blazen.

We zouden de rensters adviseren om dat niet te doen. Immers: eenmaal boven op het hellinkje, in het dorpje Biburg, kan de ketting op de grote plaat worden gelegd. Kilometerslang wordt het malen, beuken en boren over het Beierse platteland. Af en toe eens een link bochtje (zeker in Schöngeising) of een verkeerseiland, maar weinig om je van tevoren al zorgen over te maken. Na 15,3 kilometer boren wordt bij de Wallfahrtskirche St. Willibald in Jesenwang de tijd voor de eerste maal opgenomen.

Vanaf daar kunnen de groten der aarde er nog een schepje bovenop doen: het gaat namelijk over de grote weg in licht dalende lijn richting de finish. Enkel in Fürstenfeldbruck zelf zullen de rensters misschien nog twee of drie keer in de ankers moeten, maar verder kan de neus op het stuur blijven liggen. Afklokken doen we weer bij het klooster na goed 24 kilometer afzien.

Woensdag 17 augustus, EK tijdrijden: Fürstenfeldbruck – Fürstenfeldbruck (24 km)
Start eerste renster: 14.00 uur
Finish laatste renster: omstreeks 15.30 uur


Favorieten

De topfavorieten voor deze titelstrijd kunnen we van tevoren al uittekenen. Veel geheimen zal de Europese tijdrijderij vermoedelijk niet in petto hebben. Maar wie krijgt de meeste sterren? En wie kunnen er heel misschien voor een daverende verrassing zorgen?

We beginnen niet met de topfavoriet. Het is namelijk de hoogste tijd voor een eresaluut. Lisa Brennauer is een van de grootste rensters van haar generatie en het EK is haar laatste kunstje. En dat in eigen land, in eigen streek zelfs. Fürstenfeldbruck ligt namelijk op minder dan honderd kilometer van haar geboorteplaats. We kunnen erop rekenen dat zij het hardste zal worden aangemoedigd, want veel familieleden en vrienden zullen naar de wedstrijd komen.

Als we het palmares van de 34-jarige, naast succesvol wielrenster ook sergeant-majoor bij de Bundeswehr, helemaal afstoffen zijn we een beste tijd bezig. Daarom een greep uit haar indrukwekkende erelijst.

🌈 WK tijdrijden: 2005 (junioren), 2014
🌈 WK ploegentijdrit merkenteams: 2013, 2014, 2015
🌈 WK mixed relay: 2021
🌈 WK individuele achtervolging: 2021
🌈 WK ploegenachtervolging: 2021
🇪🇺 EK mixed relay: 2020
🇪🇺 Europees kampioenschap individuele achtervolging 2018, 2021
🇪🇺 Europees kampioenschap ploegenachtervolging: 2021
🇩🇪 DK weg: 2014, 2019, 2020, 2021, 2022
🇩🇪 Duits kampioenschap tijdrijden: 2005 (junioren), 2013, 2014, 2018, 2021, 2022
🇩🇪 Duits kampioenschap wegrit: 2014, 2019, 2020, 2021
🇪🇸 Ceratizit Challenge by la Vuelta: 2019, 2020
🇬🇧 Women’s Tour: 2015
🇳🇱 Holland Ladies Tour: 2015
🇳🇱 Energiewacht Tour: 2015
🇩🇪 Thüringen Ladies Tour: 2018
🇱🇺 Festival Elsy Jacobs: 2019

Kan ze in haar laatste tijdrit nog een medaille behalen? Voor het slagen van haar carrière zal het niet meer uitmaken, maar, eerzuchtig als ze is, zal ze er voor willen gaan. Topfavoriet is ze niet, maar ze behoort zeker nog tot de rensters die mee kunnen doen om de medailles. Op de baan schoot ze in de ploegenachtervolging alvast raak, benieuwd of ze in haar eentje ook de weg naar het podium weer zal vinden.